U drzwi Twoich

U drzwi Twoich stoję, Panie,
czekam na Twe zmiłowanie.

Który pod postacią chleba
prawdziwy Bóg jesteś z nieba.

W tej Hostyi jest Bóg żywy,
choć zakryty, lecz prawdziwy.

W tym Najświętszym Sakramencie
z nieba stawa w tym momencie.

Jak wielki cud Bóg uczynił,
gdy chleb w Ciało swe przemienił.

A nam pożywać zostawił,
ażeby nas przez to zbawił.

Święty, Mocny, Nieśmiertelny,
w majestacie swym niezmierny!

Aniołowie się lękają,
gdy na Jego twarz patrzają.

Wszyscy niebiescy duchowie
lękają się i królowie;

Niebo, ziemia ani morze
pojąć, co jest Bóg, nie może.

Żaden z wojska anielskiego
nie dostąpi nigdy tego.

Czego człowiek dostępuje,
Ciało i Krew gdy przyjmuje.

Jam nie godzien, Panie, tego,
abyś wszedł do serca mego;

Rzeknij tylko słowo swoje,
a tym zbawisz duszę moją.

Kłaniam się Tobie samemu,
bądź miłościw mnie grzesznemu.

Niechaj żyję z Tobą, Panem,
aż na wieki wieków. Amen.