Rozmyślajmy dziś

Rozmyślajmy dziś, wierni chrześcijanie,
jako Pan Chrystus za nas cierpiał rany;
od pojmania nie miał odpocznienia,
aż do skonania.

Naprzód w Ogrojcu wziął pocałowanie,
tam Judasz zdrajca dał był katom znamię:
oto patrzajcie, mego Mistrza macie,
Tego imajcie.

Wnet się rzucili jako lwy zaciekli,
apostołowie od Niego uciekli;
On zaś był śpiesznie wiedzion do Annasza,
pociecha nasza.

Przed sąd Piłata gdy był postawiony,
niesprawiedliwie został oskarżony;
rozkazał Piłat, by był biczowany
ten Pan nad pany.

Koronę z ciernia żołnierze uwili,
naszemu Panu na głowę wtłoczyli;
naśmiewając się przed Nim przyklękali,
królem Go zwali.

Krzyknęła potem tłuszcza zbuntowana:
„Nie chcemy Tego za swego mieć pana;
niechaj na krzyżu swój żywot położy
ten to Syn Boży!".

Krzyż niosąc, na śmierć szedł nieustraszenie,
oprawcy niecni zwlekli zeń odzienie;
do krzyża Zbawcę okrutnie przybili,
octem poili.

Z wołaniem głośnym po tak srogiej męce
skonał, oddając ducha w Ojca ręce;
zagasło słońce, strach ludzi oniemia,
trzęsła się ziemia.

Zstąpił do piekieł Król wieczystej mocy,
z niewoli lud swój wybawił sierocy;
umarłych ciała z grobów powstawały,
widzieć się dały.

Zacny Nikodem wraz z Józefem śmiało
zanieśli prośbę o Jezusa ciało;
dozwala Piłat, pełnią się bez zwłoki
Boże wyroki.

W wieczornej porze, nie tracąc ni chwili,
ostrożnie z krzyża Jezusa złożyli;
Matuchna Jego ciało piastowała,
rzewnie płakała.

Wnet prześcieradło usławszy na ziemi,
uczcili ciało balsamy drogimi;
w świeżo kowanym grobie położyli,
płacz uczynili.

Płaczmy i my też, wierni, chrześcijanie,
dziękując Panu za najdroższe rany;
iż, by nas zbawić, lejąc krew obficie,
dał za nas życie!