Żyjąc, Tereso, umierasz

Żyjąc, Tereso, umierasz zraniona
miłością Pana, który mieszka w tobie;
Jemu oddałaś swą duszę i serce,
lecz tym umierasz, że umrzeć nie możesz.

Życie zbyt długie i gorzkie wygnanie,
zbyt ciężkie brzemię, które cię przygniata;
tylko nadzieja jest twoim pokarmem,
lecz tym umierasz, że umrzeć nie możesz.

Żarem palona tęsknoty nad siły,
co dzień czekając na odejścia chwilę,
śmierć już przeżywasz, by złączyć się z Bogiem,
lecz tym umierasz, że umrzeć nie możesz.

Przyszła już wreszcie ostatnia godzina,
przebite serce grotem serafina,
w ogniu miłości, mocniejszej od śmierci,
znalazło pełnię Bożego pokoju.

Chwała niech będzie na niebie i ziemi
naszemu Bogu w Trójcy jedynemu,
który na drodze wiodącej do Niego
zapala dla nas pochodnie świętości.
Amen.