Anielską pieśń dzwon grał

Anielską pieśń dzwon grał,
cześć Marii wdzięcznie głosił,
serc ludzkich jękiem łkał,
na ziemię zejść Ją prosił.

Maryja słyszy dźwięk,
na ziemię wnet przychodzi:
uciszyć biednych jęk
i gorzki ból osłodzić.

Do massabielskich skał
dziewczynka po drwa śpieszy,
cud przez nią stać się miał,
Bóg wybrał ją wśród rzeszy.

Od białych, groźnych skał
niezmierna jasność płynie,
wiatr dziwny głośno wiał
ku klęczącej dziewczynie.

Bernadce serce drży,
rumieńcem płoną lica,
bo blask jak słońce lśni,
gdzie zjawia się Dziewica.

Bernadka patrzy w Nią,
różaniec w rękę bierze,
Niebieską Panią swą
pozdrawia rzewnie, szczerze.

Skończyła modły swe,
radością płoną lica,
wtem nagle, jak we mgle,
z ócz znika jej Dziewica.

Wróć, Pani, do mnie, wróć,
nie mogę żyć bez Ciebie;
z mej duszy smutek zrzuć,
o pomnij na mnie w niebie.