Dziecina mała

Dziecina mała, Bóg Stwórca nieba!
A kędyż nam Go szukać potrzeba?
W stajence w Betlejem powiła z weselem
Maryja Syna, piękna nowina.

Opiekun Józef był ukochanym,
ojcem Jezusa był domniemanym.
Garść siana suchego położył pod Niego,
w zimnym żłobeczku, a nie w łóżeczku.

Małe Pacholę, mój Jezu drogi!
Jakże wytrzymasz ten to mróz srogi?
Wół z osłem chuchają, parą zagrzewają,
by Dziecię spało a nie płakało.

Anioł pasterzy, co trzody strzegli,
wzywa, ażeby do szopy biegli:
„Pasterze biegajcie, Pana powitajcie,
leży we żłobie, w małej osobie”.

Bądźże pochwalon nasz wieczny Panie,
któryś złożony na gołym sianie!
Wszyscy Cię witamy, dać Ci co nie mamy.
Tyś Panem nieba, masz coć potrzeba.