Jezus malusieńki

Jezus malusieńki leży wśród stajenki,
płacze z zimna, nie dała Mu Matula sukienki.

Bo uboga była, rąbek z głowy zdjęła,
w który Dziecię uwinąwszy, siankiem Je okryła.

Nie ma kolebeczki, ani poduszeczki,
we żłobie Mu położyła siana pod główeczkę.

Matusia truchleje, serdeczne łzy leje:
„O mój Synu! Wola Twoja, nie moja się dzieje".

Pokłon oddawajmy, Bogiem Je wyznajmy,
to Dzieciątko ubożuchne ludziom ogłaszajmy.

Niech Je wszyscy znają, serdecznie kochają,
za tak wielkie poniżenie chwałę Mu oddają.