Błogosławiony, komu odpuszczone

Błogosławiony, komu Pan nie poczytuje grzechu,
a w duchu jego nie masz obłudy.

Dopókim nie uznał winy,
wysychały kości moje wśród ustawicznych zgryzot.

Gdyż ręka Twoja nade mną ciążyła dniem i nocą,
siła moja niszczała jak w letnie upały.

Wreszcie wyjawiłem grzech swój przed Tobą,
i winy swojej dłużej nie kryłem.

Wyznaję, rzekłem, swą nieprawość Panu
i Tyś darował złość mojego grzechu.

Niech się więc modli do Ciebie każdy wierny,
ilekroć mu grozi niedola.

A gdy uderzą fale utrapienia,
z pewnością jego nie dosięgną.

Tyś dla mnie ostoją, wyrwiesz mnie z ucisku,
i napełnisz mnie radością zbawienia.

„Pouczę ciebie i wskażę jaką masz iść drogą,
podam ci rady, kierując na cię swe oczy.

Nie bądźże tedy niby koń lub muł nierozumny;
wędzidłem i uzdą w biegu kiełznać je trzeba, inaczej nie są ci powolne!”

Rozliczne chłosty gnębią bezbożnika,
a ufających Panu osłania łaskawość.

Weselcie się w Panu i radujcie, sprawiedliwi;
śpiewajcie wesoło, wszyscy prawego serca.