Skądże, Jezu miły

Skądże, Jezu miły, ta głęboka rana,
kiedyż Sercu Twemu ona jest zadana?
Czyjaż ręka, czyjaż siła
Twoje Serce wskroś przebiła?
Dzieło to miłości, wina ludzkich złości.

Gdy Cię miłość Twoja na świat sprowadziła,
kiedy w nędzny żłóbek Ciebie porzuciła,
gdyś złożony był na sianku,
już wtenczas, Boży Baranku,
ranę w Sercu miałeś, za ten świat cierpiałeś.

Gdy przed okrutnikiem z Matką uciekałeś,
kiedy na wygnaniu w Egipcie płakałeś,
już miłości dziwna siła
boskie Serce Twe raniła,
lecz nikt nie znał tego wśród świata obcego.

Gdy ciężko pracując, żyłeś w Nazarecie,
Królu wiecznej chwały, wzgardzony na świecie,
już w Twym Sercu była rana,
tylko Matka ukochana
Twoją miłość znała, z Tobą współcierpiała.