Wyznawco wielki

Wyznawco wielki, złączon tak żywo,
własnym nieszczęściem z Polski niedolą!
Ojczyznę naszą ręką życzliwą,
wspieraj Bobolo, wspieraj Bobolo.

Niechaj nam krew twa, hojnie przelana
wyjedna względy Bożego Syna
i nas niech Jemu każda twa rana
wciąż przypomina, wciąż przypomina.

Pochodnio wiary, co jasno płonie!
Obrońco krzyża, czcicielu Marii!
K’tobie błagalne podnosim dłonie,
z naszej kalwarii, z naszej kalwarii.

Boś ty krew nasza, kość z naszych kości,
w tobie duch polski, pełen ofiary,
aż się do niebios wzniósł wysokości
na skrzydłach wiary, na skrzydłach wiary.

Niegdyś tę Polskę, coś jej ozdobą,
„Macierzą Świętych” nazwano w świecie:
jakże się ona dziś chlubi tobą,
żeś ty jej dziecię, żeś ty jej dziecię.

O synu Polski, o jej patronie!
Do stóp się twoich ścielem ze łzami:
Ty, co w męczeńskiej świecisz koronie,
módl się za nami, módl się za nami.