Witaj, sierot opiekunie

Witaj, sierot opiekunie,
wielki patriarcho nasz,
na najczulszej serca strunie
pieśń miłości Boga grasz.
Chcemy twoimi ślady iść,
i twój testament spełniać dziś,
tyś wzór cnoty i prostoty,
tyś dobroci mistrz.

Twoja poetycka dusza
wszędzie widzi Boży ślad.
Serce twe do łez się wzrusza,
gdy niewinnie cierpi brat.
„Dla ludu, z ludem i przez lud”
- z tym hasłem łączysz życia trud.
Daj, by nasze zgromadzenie
śladem szło twych cnót.

Chrystusowi w biednych służyć,
Bożej woli mówić „tak”,
w służbie Bożej siły zużyć:
taki jest twej drogi szlak.
Dla Boga podjąć każdy trud,
zaufać wbrew nadziei Mu
- to, Edmundzie Bojanowski,
jest testament twój.