Witaj, krynico

Witaj, krynico dobra wszelakiego,
najmilsza rano Serca Pana mego!
Rozpal oziębłe serce me miłością,
oraz niebiańską napełń je błogością.

O rano święta, rano uwielbiona!
Bądźże na wieki od nas pochwalona!
A przez wylaną dla mnie krew i wodę,
daj w utrapieniu pomoc i ochłodę!

Krwią swoją wzmacniaj siły zemdlonego!
A wodą obmyj grzechem zmazanego!
Niech dusza moja łaską ozdobiona
miłością Twoją będzie ożywiona!

Spraw to, ażebym w tym wygnaniu świata,
w Tobie zostawał przez me wszystkie lata!
Serce Jezusa, włócznią otworzone,
niechaj przy śmierci w Tobie mam obronę!

O to Cię tylko proszę, Boga mego,
racz nie oddalać mnie od Serca Twego!
W Nim me dziedzictwo, w Nim moje mieszkanie,
niechaj w Nim serce me zawsze zostanie!