Pan mój, Wódz i Pasterz

Gdy mnie Pan jako Pasterz prowadzi,
wszystko mam, czego chcę;
w bujnej trawie mi paść się pozwala,
na zieloną wiedzie ruń,
do ożywczej prowadzi krynicy,
bym spoczął i pokrzepił siły.

On mnie wiedzie ścieżkami prostymi,
o mnie troszczy się sam.
Choćbyś wiódł mnie doliną ponurą,
nie ogarnie mnie lęk,
bo nic złego mnie spotkać nie może,
gdy czuwasz, Panie, nade mną.

Twoja laska pasterska mnie broni,
idę ufny w Twą moc,
Ty zastawiasz mi ucztę wspaniałą,
że zazdrości mi wróg.
Wonnościami namaszczasz mi skronie,
a kielich mój jest przeobfity.