Jak nad źródłem lilia

Jak nad źródłem lilia cicha
schyla się ku jasnej toni,
tak nad cichy krąg kielicha
święta Klara głowę kłoni. Spod spuszczonych nisko powiek
oczy jej miłością płoną;
tu jej Zbawca, tu Bóg-Człowiek,
chleba okryty zasłoną.

Jakże drżą niewinne ręce
piastujące Wszechmocnego,
jakże serce drży dziewczęce:
miły mój jest, a ja Jego. Wszystko oddać, wszystko stracić,
obrać nędzę, ból, sromotę,
Jego krzyżem się wzbogacić,
iść w ślad za Nim na Golgotę.

Tak też szła przez ziemskie życie
w wieczną Miłość zapatrzona.
Dziś, w niebiańskim już zachwycie:
nie zapomnij, matko, o nas! Rozprosz naszych smutków cienie,
świeć nam jako jasna zorza,
zapal serca tym płomieniem,
który w twoim sercu gorzał.