Gdy mnie ranna zorza budzi

Gdy mnie ranna zorza budzi
i snu mara już nie łudzi,
wielki Boże w takiej dobie,
pierwsza moja myśl o Tobie.

Gdy złociste słońce wschodzi,
miłe czucia we mnie rodzi,
pełen jestem tej ufności,
że to znak Twej opatrzności.

Nie wiem, co mnie dzisiaj czeka,
śmierć lub napaść złego człeka;
jaka bądź mnie spotka trwoga,
ja do mego wzdycham Boga.

Skutki Jego woli święte,
lecz pobudki niepojęte;
a że przez nią świat istnieje,
w niej pokładam mą nadzieję.