Będę Cię wielbił

Będę Cię wielbił, mój Panie,
póki mnie na świecie stanie;
boś mnie w przygodzie ratował
i śmiechów ludzkich uchował.

Panie, wołałem ku Tobie,
a Tyś mnie wsparł w mej chorobie;
dodałeś mi swej pomocy,
żem wiecznej nie ujrzał nocy.

Użyłeś zwykłej litości,
płacz obróciłeś w radości;
wór ze mnie zdjąłeś żałobny,
a płaszcz włożyłeś ozdobny.

Przeto Cię wesoła wszędzie
lutnia ma uwielbiać będzie.
Twa chwała, o wieczny Panie,
w mych ustach już nie ustanie.