Idźmy tulmy się

Idźmy, tulmy się jak dziatki,
do Serca Maryi Matki;
czy nas nęka życia trud,
czy to winy czerni brud!
Idźmy, idźmy ufnym krokiem,
z rzewnym sercem, z łzawym okiem:
Serce to zna dzieci głos,
odwróci bolesny cios.

Ach, to Serce dobroć sama,
najczulszej z córek Adama,
jest otwarte w każdy czas,
samo szuka, wzywa nas:
„Pójdźcie do mnie, dziatki moje!
Wyczerpnijcie łaski zdroje!
Kto mnie znajdzie, życie ma,
temu Syn zbawienie da!".

To Maryi Serca chwałą,
że zgubionym Zbawcę dało.
Jemuś winien, świecie, cud,
że Bóg zstąpił zbawić lud.
Pod nim Jezusa nosiła,
do niego czule tuliła,
wychowała, by Bóg-Syn
zgładził długi naszych win.

Więc do Ciebie, jak do Matki,
idziem, tulim się, Twe dziatki:
Matko, ulżyj życia trud,
zmyj z serc naszych winy brud!
Ty nas kochasz, a my Ciebie,
niech się z Tobą złączym w niebie.
Matko, kto nie kocha Cię,
dzieckiem Twym nie zowie się!