Tryumfy Króla Niebieskiego
Tryumfy Króla Niebieskiego
zstąpiły z nieba wysokiego.
Pobudziły pasterzów,
dobytku swego stróżów,
śpiewaniem, śpiewaniem, śpiewaniem.
Chwała bądź Bogu w wysokości,
a ludziom pokój na niskości.
Narodził się Zbawiciel,
dusz ludzkich Odkupiciel
na ziemi, na ziemi, na ziemi.
Zrodziła Maryja Dziewica,
wiecznego Boga bez rodzica,
by nas z piekła wybawił,
a w niebieskich postawił
pałacach, pałacach, pałacach.
Pasterze w podziwieniu stają,
tryumfu przyczynę badają,
co się nowego dzieje,
że tak światłość jaśnieje,
nie wiedząc, nie wiedząc, nie wiedząc.
Że to Bóg, gdy się dowiedzieli,
swej trzody w polu odbieżeli,
śpiesząc na przywitanie
do betlejemskiej stajni
Dzieciątka, Dzieciątka, Dzieciątka.
Niebieskim światłem oświeceni,
pokornie przed Nim uniżeni,
Bogiem Go być prawdziwym
z serca afektem żywym
wyznają, wyznają, wyznają.
I które mieli z sobą dary
Dzieciątku dają na ofiary:
„Przyjmij, o Narodzony,
nas i dar przyniesiony
z ochotą, z ochotą, z ochotą".
A potem Maryi cześć dają,
za Matkę Boską Ją uznają.
Tak nas uczą przykładem,
jak iść mamy ich śladem
statecznie, statecznie, statecznie.