Ach, ubogi żłobie

Ach, ubogi żłobie,
cóż ja widzę w tobie?
Droższy widok niż ma niebo,
w maleńkiej osobie.

Zbawicielu drogi,
takżeś to ubogi!
Opuściłeś śliczne niebo,
obrałeś barłogi.

Czyżeś nie mógł sobie
w największej ozdobie
obrać pałacu drogiego,
nie w tym leżeć żłobie?

Gdy na świat przybywasz,
grzechy z niego zmywasz.
A na zmycie naszych złości,
gorzkie łzy wylewasz.

Na twarz upadamy,
czołem uderzamy,
witając Cię w tej stajence
między bydlętami.

Zmiłuj się nad nami,
obmyj z grzechów łzami.
Przyjmij serca te skruszone,
które Ci składamy.