Zbliżam się w pokorze

Zbliżam się w pokorze i niskości swej;
wielbię Twój majestat skryty w Hostii tej.
Tobie dziś w ofierze serce daję swe;
o utwierdzaj w wierze, Jezu, dzieci Twe.

Mylą się, o Boże, w Tobie wzrok i smak;
kto się im poddaje, temu wiary brak;
ja jedynie wierzyć Twej nauce chcę,
że w postaci Chleba utaiłeś się.

Bóstwo swe na krzyżu skryłeś wobec nas;
tu ukryte z Bóstwem Człowieczeństwo wraz;
lecz w Oboje wierząc, wiem, że dojdę tam,
gdzieś przygarnął łotra: do Twych niebios bram.

Jak niewierny Tomasz Twych nie szukam ran,
lecz wyznaję z wiarą, żeś mój Bóg i Pan.
Pomóż wierze mojej, Jezu, łaską swą,
ożyw mą nadzieję, rozpal miłość mą.

Ty, coś upamiętnił śmierci Bożej czas,
Chlebie życia, życiem swym darzący nas,
spraw, bym dla swej duszy życie z Ciebie brał,
bym nad wszelką słodycz Ciebie poznać chciał.

Ty, co jak pelikan, krwią swą karmisz lud,
przywróć mi niewinność, oddal grzechów brud.
Oczyść mię krwią swoją, która wszystkich nas
jedną kroplą może obmyć z win i zmaz.

Pod zasłoną teraz, Jezu, widzę Cię;
niech pragnienie serca kiedyś spełni się:
bym oblicze Twoje tam oglądać mógł,
gdzie wybranym miejsce przygotował Bóg.