Witaj, Pokarmie

Witaj, Pokarmie, w którym niezmierzony
nieba i ziemi Twórca jest zamkniony,
witaj, Napoju zupełnie gaszący
umysł pragnący.

Witaj, Krynico wszystkiego dobrego,
gdy bowiem w sobie masz Boga samego,
z Nim ludziom wszystkie Jego wszechmocności
niesiesz godności.

Witaj, z niebiosów Manno padająca,
rozkoszny w sercu naszym smak czyniąca:
wszystko na świecie co tylko smakuje,
w tym się znajduje.

Witaj, rozkoszne z ogrodu rajskiego
Drzewo owocu pełne żywiącego:
kto Cię skosztuje śmierci się nie boi,
choć nad nim stoi.

Witaj, jedyna serc ludzkich radości,
witaj, strapionych wszelka łaskawości:
Ciebie dziś moje łzy słodkie szukają,
k’Tobie wołają.