Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry

Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry;
Sprawiedliwego wylejcie chmury.
O, wstrzymaj, wstrzymaj, Twoje zagniewanie
i grzechów naszych zapomnij już, Panie.

Niebiosa, rosę… O, spojrzyj, spojrzyj na lud Twój znękany
i ześlij Tego, co ma być zesłany.

Niebiosa, rosę… Pociesz się, ludu, pociesz w twej niedoli,
już się przybliża kres twojej niewoli.

Niebiosa, rosę… Roztwórz się ziemio i z łona twojego
wydaj nam, wydaj już Zbawcę naszego!