Głos wdzięczny z nieba wychodzi

Głos wdzięczny z nieba wychodzi,
Gwiazdę nam nową wywodzi,
która rozświeca ciemności
i odkrywa nasze złości.

Z różdżki Jesse kwiat zakwita,
który zbawieniem świat wita;
Pan Bóg zesłał Syna swego,
przed wieki narodzonego.

Ojcowie tego czekali,
prorocy przepowiadali,
że się Bóg światu miał zjawić,
od śmierci człeka wybawić.

Wnet anioł Pannie zwiastował,
o czym prorok prorokował:
iż miał powstać Syn zacnego
plemienia Dawidowego.

Weselcie się, ziemskie strony!
Opuściwszy niebios trony,
Bóg idzie na te niskości,
z niewymownej swej litości.

Weselcie się, wszyscy święci!
I wy, ludzie smutkiem zdjęci;
idzie na świat Odkupiciel,
strapionych wszystkich Zbawiciel. Amen.